Dagboeken over een onderduikstertje 1942-1945

dachten aan Partizanen enz., maar het was vuur- en schietweek van de landwacht en de Duitsers. Dit begon vroeg aangezien Hitler om vijf over half twaalf zou spreken. Dit heeft hij dan ook gedaan en het was om het Duitse volk voor te bereiden dat 1945 nog veel erger voor hen zou worden. Er vlogen vanmorgen Duitse vliegers over en ze waren zo laag. Greet tilde me op de stoel en liet ze zien, maar één vloog er zo laag en zo hard, dat ik naar Greet naar de badkamer holde. Ik stond te beven op mijn benen en werd spierwit. Cor heeft me toen gauw gepakt en broom gegeven. Ook viel er weer een bom vandaag, waar we hevig van schrokken. Greet en Cor praten er nogal vlug overheen.

Generaal Patton, een Amerikaan is een tegenoffensief begonnen en maakt langzaam terreinwinst. De Duitsers leggen enorme versperringen op de weg, omgehakte bomen, daar omheen mijnen en dan een tank met wat manschappen. 188 Duitse toestellen zijn vandaag naar beneden gehaald; de Duitsers verliezen veel materiaal. Boedapest is zo goed als in handen van de Russen. De hele stad staat in brand en er zijn nog twee miljoen mensen. Wat of er toch van de wereld terecht moet komen, alles degenereert. Onze jeugd ziet er verschrikkelijk uit. Blote benen en kapotte klompen of schoenen, kapotte kleding, lange haren. In Den Haag is een kapper die voor één aardappel het haar knipt. Op die manier hoopt de man een maaltje aardappelen bij elkaar te krijgen. In Den Haag is zo goed als hongersnood, hier komt het ook, en wat dan.

2 januari 1945 dinsdag

We zijn vandaag naar Tante Hennie geweest op de Archimedesweg. Tante Hennie heeft haar schoonouders in huis. De man 80 de vrouw 78. Ze zaten beiden in de kou en Tante Hennie was er op uit met enige buren om kolen op de spoorbaan weg te halen. Het is hun inderdaad gelukt, vraag niet hoe; op de vrouwen wordt geschoten enz., maar dit trotseren ze en ze gaan toch. Ze moeten toch eten op tafel zetten en zorgen dat het huis verwarmd is. We zien er tegenwoordig uit als bedelaars en als Zwarte Pieten. Bobbie, hun zoontje was ook geweest met Jellie, maar zij mogen niet meer gaan van Tante Hennie, aangezien een Duitser hem riep boven te komen en een revolver op zijn borst drukte als hij nog eens het hart had om te komen. Hier zien we de hele dag niet anders, dan dat de mensen hout halen, uit het gebombardeerde terrein; half verkoold hout enz. Ook is men de loopgraven, die nu onbruikbaar zijn, aan het slopen. Cor is er toen ook op uit getrokken en heeft het één en het ander meegesleept. Ja, wij moeten ook stoken en Kokkie zorgt goed voor ons. Iedere avond dans ik en met zoveel courage. Ik lijk wel een kleine elf en moet beslist danseres worden.

260