Dagboeken over een onderduikstertje 1942-1945

6 december 1944 woensdag

Vandaag zijn onze ruiten er in gekomen en hebben wij weer een klein beetje het gevoel dat we nog iets privé hebben. Cor heeft me vanmorgen even in bed gelegd, zodat we vanmiddag even weg konden, ik heb echter niet geslapen. We zijn weg geweest, het zonnetje scheen, maar op de Apollolaan kregen wij weer een grote schrik. De hele dag hadden ze al gevlogen en we hadden al diverse malen luchtalarm gehad. Toen werd er plotseling gemitrailleerd uit een vliegtuig, we stoven allen uit elkaar. Greet en Cor trokken samen mijn wagentje op een holletje de straat over en vluchtten in een stoep (portiek). Cor tilde mij er als de bliksem uit en vloog een hoge stoep met me op. Greet nam de tas en we lieten de wagen zo staan. Alles was van de straat in de tijd van een ogenblik. Het was een luchtgevecht en men zegt dat de Engelsman was aangeschoten en een rookpluim achter liet, maar niet is neergestort. Het is nu s avonds half negen en het aantal bommenwerpers dat over vliegt is niet te tellen. Het zware ronken van de bommenwerpers beangstigt Greet en Cor. Ik slaap er gelukkig doorheen. We raken zo zoetjes aan op van de zenuwen en wachten angstig op de dingen die komen gaan. Het lijkt wel of ze pal boven de huizen vliegen. Men zegt niet bij militaire doelen te blijven zitten, maar waar moet men naar toe? We krijgen ook weer brood minder. We krijgen nu anderhalve kilo aardappelen per week plus wat kool en anderhalf brood per week per persoon. Bij Tante Mimi kreeg ik echte speculaas en van mevrouw Slaghekke kreeg ik een echte borstplaat voor mijn St. Nicolaas. Mijn mutsje is af en dat heb ik op gehad. Er zijn landingen tussen Utrecht en Arnhem zegt men.

7 december 1944 donderdag

Vanmorgen weer luchtalarm en vliegtuigen die in duikvlucht bezig waren. We hebben angsten gehad net als gisteravond. Ik lag heerlijk in mijn bedje, duizenden vliegtuigen vlogen over met hun zware bommenlast; het was een angstwekkend gehoor. Iedereen had het er vandaag ook over. Het akeligst was het vannacht tussen vier en vijf. Er was een vliegtuig in de lucht, dat mitrailleerde en plotseling een bom liet vallen. Greet lag stijf van schrik in bed. Cor heeft haar poeders gehaald en toen hebben Greet en Cor thee gezet met een beschuit. Om over vijven vielen ze toen weer in slaap tot half negen. Ik heb met dat al veertien uur achter elkaar geslapen. We waren dus wel een beetje laat vanmorgen. Het begon te regenen en we konden niet weg. Ik heb toen van kwart voor elf tot bij half één in bed gelegen. Vanmiddag zijn we toen weg gegaan naar Jellie en naar Oma op de Leidsegracht. Ik kreeg taai en een lekkere appel plus “toffie” “thee” “thee”, zoals ik dat tegenwoordig noem. Om half vijf waren we thuis. Kokkie heeft gauw de kachel aangemaakt, ik kreeg brood en een warm hapje en om bij zessen lag ik in bed.

Nieuws weten we verder niet. In Duitsland zijn diverse kleine dorpjes bezet en

248