Dagboeken over een onderduikstertje 1942-1945

een liter, eieren zijn er niet meer te krijgen, de boter kost f. 40,-. Op de bonnen is haast niets meer te krijgen. We krijgen nu ook zout op de bon. Er was in Oost een man die met paard en kar langs de huizen ging. Hij vroeg f. 5,- voor een kilo zout. Een dame belde de politie op en het werd gelukkig in beslag genomen. De mensen zijn zeer wreed tegenover elkaar. Iedereen steelt, zelfs kinderen. Onze mooie Zuidelijke wandelweg, waar de Duitsers al diverse bomen voor het uitzicht hadden weg gehaald, daar staat nu geen boom meer. Alles is gerooid door grote mannen en kleine kinderen. In de bossen van Bussum en Hilversum dito. Wij hebben één boompje in de tuin, dat gaat er ook aan als het koud wordt. Ik denk zelfs, als het erg koud wordt en we krijgen niets, dat we zelfs niet zullen schromen om op de Apollolaan de bomen om te halen. We leven in een vreselijke tijd. In Den Bosch zijn ze al vier weken omsingeld. Daar zal de nood nog groter zijn dan wij hier kunnen denken.

Ik zie er gelukkig heerlijk gezond en stevig uit. Greet en Cor stoppen mij alles toe, wat maar enigszins mogelijk is. We hebben gelukkig het één en ander in huis om de eerste slagen op te vangen. Overigens wachten ook wij op de dingen die komen zullen. We hebben vandaag boerenkool gegeten, daar zijn we dan echt blij mee, als we zoiets zwart kunnen kopen. Greet had gisteren voor f. 4.65 aan groente, dat ging nog. We hadden prei, biet, worteltjes en boerenkool. Vandaag uien a f. 1.25 een kilo. Drie kilo genomen. Morgen gaat Cor vlees halen in Amstelveen. We willen nog gauw zien, voordat het gas op houdt, om een pan snert te maken. Volgende week moeten wij ons melden voor de centrale keuken. We hebben nog steeds elektra, maar hoe lang nog?

20 oktober 1944 vrijdag

Er is weer heel wat gebeurd in die tijd. (Sinds 13 oktober) Greet is heel erg ziek geweest en kon dus niet schrijven. Ze had angina en opgezette keelklieren. Ze was er erg ziek van en had steeds over de 39 graden koorts. Gelukkig was ze vandaag wat beter en zit ze dus vanavond in bed in mijn dagboek te schrijven. Ik mocht de eerste dagen niet bij haar, want het was zeer besmettelijk, dus hielp Cor Greet en mocht ik de tweede dag om de hoek van de deur gedag zeggen. Truusje mocht natuurlijk helemaal niet bij Greet. Truusje haar hoofdje ziet er verschrikkelijk uit, het is één en al infectie. Het kleine schaap is er zeer lelijk aan toe. Als het dauwworm wordt, dan kan het hier niet blijven, dat kunnen Greet en Cor niet verzorgen. Ze zullen er wel de kinderpolitie bij halen, om ook de andere kinderen onder toezicht te stellen. Gisteren was die vrouw hier aan de deur. Ze wilde het kindje zien, net op de tijd dat iedereen het razend druk heeft, om in 1V2 uur tijd, dat men gas krijgt, dit zoveel mogelijk uit te buiten. Die vrouw kent geen zorgen, noch voor gas, noch voor de kinderen en Cor heeft haar dan ook aan de deur

227