Dagboeken over een onderduikstertje 1942-1945

wij hebben ook onze tol te betalen aan deze vernietigingsoorlog. Over Arnhem komen geen berichten binnen. Men zegt dat de geallieerden dit met opzet doen. Voor ons echter is dit wachten iets verschrikkelijks. Oss is in geallieerde handen. Overigens gaat het aan alle fronten goed. Mainz en Frankfurt zijn beide zwaar gebombardeerd. Duitsland schrijft dat de luchtlandingstroepen bij Arnhem zich hebben over gegeven. Wij van onze kant geloven het niet, maar de mogelijkheid is niet uitgesloten.

Het is op het ogenblik pikdonker en een zwaar onweer breidt zich uit over de stad. Ik heb verschrikkelijk veel plezier en gil en dans. Nu ga ik bij Greet op schootje, die in mijn dagboek zit te schrijven.

28 september 1944 donderdag

Het is inderdaad een nederlaag geworden bij Arnhem en het ergste is dat daar ongeveer 5000 jongemannen omgekomen of krijgsgevangen zijn gemaakt. Ongeveer 2000 zijn er terug gehaald; deze zijn met haat bezield en zouden de Duitsers liefst direct weer te lijf gaan. De brug bij Nijmegen is door Stuka’s, Duitse bommenwerpers, gebombardeerd. Er is een gat van ongeveer zes vierkante meter in geslagen. Het weer is bar slecht en de geallieerden kunnen niet zo’n groot gebruik maken van hun luchtmacht. We willen echter hopen dat deze brug te houden is. Eist tussen Nijmegen en Arnhem is weer in Duitse handen. Men zegt dat Arnhem er verschrikkelijk uit moet zien. Men mag zich alleen schriftelijk wenden tot het Nederlandse Rode Kruis. Dit is iets verschrikkelijks, aangezien er zo goed als geen post besteld wordt. De spoorwegen staken, boten zijn er niet meer, dus alles gaat met de trekschuit. Het zijn wanhopige toestanden. De voedselvoorziening in Amsterdam wordt met de dag slechter. Er komt niets meer binnen. Misschien krijgen wij clandestien een half mud aardappelen en als Greet beter is gaan wij weer de Jordaan in om te kijken of wij iets kunnen bemachtigen. Greet en ik zijn nog steeds op de slaapkamer. We hebben gelukkig een eend gekregen vandaag en ook vlees met wat vet, maar alles clandestien. Het geld glipt door onze vingers en zaken worden er niet meer gedaan. Door niemand. Alle forensen blijven thuis en na 1 oktober moeten we om zeven uur binnen zijn. De landwacht is hier in dit gedeelte weg. De NSB’ers zitten in Westerbork, waar vroeger de Joden zaten en vinden het er verschrikkelijk. Sommigen zijn al doorgestuurd naar Duitsland, maar dat is ook niet alles, want Duitsland wordt zwaar gebombardeerd. Alle hoge functionarissen zijn naar het Oosten van het land vertrokken. Ook onze leider (met een lange ij) Mussert met zijn echtgenote (tante) is vertrokken; ze zien de toestand dus wel hachelijk in. Van Mengelberg, die eertijds Nederlands grootste musicus was, die op handen werd gedragen, is nog niets vernomen. Max Blokzijl schettert nog steeds door de radio en maakt onze jeugd opstandig.

219