Dagboeken over een onderduikstertje 1942-1945

netheid te hebben. Ik klap net als Greet in mijn handjes, wanneer ik Cor roep en zij niet direct komt. Ik blijf Greet nog steeds Ma noemen en zeg ook heel grappig Cor. Ik heb zaterdagavond wel een uur lang in mijn bedje liggen huilen. Cor had mij er even uitgehaald. Ik heb toen twee biscuitjes gegeten en wilde toen niet meer slapen. Ik was drijfnat en Cor had mijn hele ledikantje droog gemaakt. We gingen direct naar boven, maar ik bleef huilen.

De Russen zijn in de voorstad van Wilna, hoofdstad van Litouwen. Caen is in geallieerde handen. In Italië rukt men op. Saipan is van Japanse in Amerikaanse handen over gegaan. Tokio is al een paar keer gebombardeerd. Dit is een belangrijk steunpunt voor de Amerikanen.

10 juli 1944 maandag

Slecht weer, regen en wind en weer een stuk frisser. Dokter is geweest. Ik mag geen melk, geen pap, geen koffie of thee; ik kreeg wel eens een beetje kinderkof-fie of kinderthee. Dokter heeft ook mijn galblaasjes verbonden, de ene draagt (zweert) nogal. Ik lig weer te huilen in bed en het is al over negenen. Greet had me er even uit gehaald, omdat ik weer nat was, mijn sloopje had stuk gescheurd en met een vreselijke vieze neus lag. Nu heb ik het voorgoed verbruid. Ik mag niet meer even op s avonds. Greet deed het omdat ik nog steeds een beetje ziek ben. De Russen zijn al weer voorbij Wilna. Er zijn nog wel straatgevechten, maar men is al op weg naar Warschau. In Normandië is men ook weer een nieuw offensief begonnen en in Italië rukt men steeds op.

11 juli 1944 dinsdag

Ik heb gisteravond weer een uur lang gehuild. Cor heeft me weer verschoond, wat water gegeven, maar eruit mocht ik niet. Vanavond ben ik tenminste rustig gaan slapen. Het is maar koud weer. Het is net alsof we in het najaar zitten. Zoiets hebben Greet en Cor nog nooit meegemaakt, zeggen ze. We zijn niet uit geweest. Ik zie er trouwens erg pips uit. Ik ben ook nog helemaal niet in orde. Mijn doekje zat vast om mijn galbult. Ik heb ze trouwens alle drie stukgekrabd, maar kan er nu goddank niet meer bij.

Het gaat goed aan alle fronten.

12 juli 1944 woensdag

Vanmorgen ben ik even met Greet weg geweest. We hebben samen kersen gehaald. Cor heeft ze gekookt en er lekker vruchtensap van gemaakt. Dat is nu mijn le, le. Ik ga van alles na praten. Ik heb vanavond op Greet haar schoot geplast, hoe het kwam weet ik niet, maar ik begon plotseling te huilen, toen werd Greet warm en daar was het. Ik kreeg een schoon broekje aan. Ik begon weer te huilen, weer

189