Dagboeken over een onderduikstertje 1942-1945

mocht ik even stap, stap doen, maar dan wil ik niet meer in mijn wagen. Dan is het huilen, maar het kan niet anders, want het lange lopen is voor mij nog te vermoeiend. Van de huishoudster hiernaast, waar ik dikwijls een koekje of aardbeien krijg, kreeg ik vandaag weer een “beitje”. Ik zag haar, wees naar mijn mond en zei eh, eh. Dat vond zij zo leuk dat Joke er één mocht halen. Ik begin van alles te zeggen en weet precies wat ik wil. Een plasje in mijn broek doen vind ik verschrikkelijk en dan huil ik ook steeds.

29juni 1944 donderdag

Vanmorgen om kwart over zeven luchtalarm. Iedereen was wakker. Grote formaties bommenwerpers kwamen over. Er werd niet geschoten, verder op de dag werd er wel geschoten. De hele morgen is er gevlogen. Het was prachtig mooi weer vandaag, eindelijk eens een beetje warm. We liepen te wachten op Tante Gonnie, maar die is niet gekomen, ze was waarschijnlijk ziek. Vanmiddag zij we weer uit geweest. Kersen en aardbeien gehaald. Kersen op de bon, ieder een half pond. Ik heb dan ook heerlijk gesmuld. Eerst tien kersen, toen twee en een halve boterham, daarna een stuk volvette kaas en toen nog tien kersen. Mijn buikje was dik en rond. Ik heb weer even op straat mogen lopen en ik heb aan alle takjes en bloempjes geroken; dan trek ik toch zo heerlijk schuin mijn neusje op en doe niets dan snuiven. Morgen hebben we helaas geen aardappelen, zijn niet te krijgen. De autoriteiten hebben nu extra broodbonnen uitgegeven. Ja, we zullen toch iets moeten eten.

30 juni 1944 vrijdag

Koud, regen en wind. Het is nog nooit zo’n akelige zomer geweest. We hebben vandaag geen aardappelen gegeten, maar gort met worteltjes. Ik vond het niet lekker, heb er maar weinig van gegeten en kreeg gelukkig wat pudding toe.

De mensen uit Rotterdam en omstreken zijn allemaal naar Zevenbergen gereisd om te kijken of ze ook aardappelen konden krijgen. Gelukkig hebben we ’s middags nieuwe aardappelen op de kop getikt, f. 1.75 een kilo, dat ging gelukkig nog. We zijn niet uit geweest, ik wilde wel graag, maar dat ging nu eenmaal niet. Greet en Cor hebben de hele dag gewerkt en Oma is nog even geweest. Die bracht voor mij koeke mee. Ik moest er één aan Greet geven en ik gaf dat koekje waar ik al de helft van op had. Het hele koekje hield ik vast. Toen moest ik Cor een koeke brengen en daar beet ik eerst een stuk af. Ik heb vanmorgen drie boterhammen met beitjes gegeten.

De Duitsers zijn in Normandië bij Caen een offensief begonnen. In Italië zijn de Duitsers, nog steeds onder Kesselring, aan het terugtrekken. De Russen rukken zeer snel op naar Minsk. In Normandië zijn zes Duitse generaals gesneuveld.

184