Dagboeken over een onderduikstertje 1942-1945

21 juni 1944 woensdag

De langste dag vandaag en nog stikkoud. Waar moet dat heen? We zijn naar de dokter geweest en ik ben gewogen. Ik weeg 23 pond. Cor haar bloeddruk is opgenomen en is te laag. Nu wordt haar bloed onderzocht, dus we zullen even afwachten. Greet haar bloeddruk is goed. Hierna zijn we naar Tante Hennie en Oom Sep gegaan. Oom Sep was jarig. Iedereen vond mij een kleine schat, ik was dan ook tegen iedereen zeer vriendelijk. Het was een heel eind om te wandelen en een akelige koude wind. Om kwart voor zeven waren wij thuis. Ik heb toen een eitje gehad en twee boterhammen, daarna naar bed. Plukkie is een stuk opgeknapt. Viborg is gevallen. Mannerheim is bezig in Finland een nieuw kabinet te vormen om zodoende zo spoedig mogelijk vredesonderhandelingen te krijgen. Vanmorgen vlogen er duizenden vliegtuigen over ons land naar Duitsland, er werd wel steeds geschoten maar we hadden geen luchtalarm. Japan en Amerika zijn in een zwaar zeegevecht gewikkeld. Wij weten nog niet hoe dit zal eindigen. De treinen hier zijn gisteren weer enorm beschoten. Er zijn weer diverse slachtoffers.

22 juni 1944 donderdag

We zijn er even uit geweest vandaag dat wil zeggen tegen de avond, want Tante Gonnie was vandaag bij ons. Greet moest vanmorgen het een en ander wassen. Ik heb vanmorgen en vanmiddag een bah in mijn broek gedaan. Cor en Greet hebben op mij gemopperd en dan kijk ik heel schuldig. Toen heb ik nog een plasje op de grond gedaan bij Tante Mien en daarvoor kreeg ik een liederenbundel van Jacob Hamel. Zou deze dirigent van kinderen nog leven? Hij was een Jodenman. Nu zeggen we gewoon Jood.

s Avonds als ik thuis ben dan speel ik altijd dat ik uitga. Dan moet mijn manteltje aan, mijn muts op en mijn cape om en dan zeg ik tah, en dan ga ik uit.

We hebben brood met aardbeien gegeten. Daar ben ik dol op. Ze zijn alleen haast niet te krijgen, trouwens er is weer geen groente en er zijn weer geen aardappelen. Als de huisvrouw het gaat halen, dan wordt het door de landwacht in beslag genomen. De winkeliers durven niet meer clandestien te verkopen, want ze loeren er gewoon op en dan wordt alles minderwaardig (voor lage prijzen) verkocht en het geld in sommige gevallen uit de kassa gehaald.

Er worden heel wat landwachten doodgeschoten, ze zijn dan ook niets gebrand op het baantje, maar ze moeten. De burgemeester van Oss hebben ze gewoon afgeslacht. Dat was een NSB’er en in Oss is men nu eenmaal niet happy (geen lekkertjes). Dat zijn de Brabantse messentrekkers. In Zaandam heeft men gisteren een kapitein van politie doodgeschoten, de dader is ontvlucht. Zo is er het één na het ander. De wereld is zo misdadig. Men heeft hier door een illegale beweging beslag laten leggen op de NSB-krant “De Gil”. De titel van het blad liet men

180