Dagboeken over een onderduikstertje 1942-1945

de invasie. Wij hopen vurig dat dit door mag gaan, met al de ellende en verschrikkingen die het met zich zal brengen. Dit is geen leven.

ij mei 1944 zaterdag

Ik ben vandaag gevallen en heb een buil met schrammetjes boven mijn neus. Ik dacht dat ik de tafel te pakken had, maar had slechts het kleed te pakken en toen viel ik op de poot. Huilen geen gebrek. Cor nam mij op de arm en Greet kwam met een koud washandje. Wij gingen op het balkon staan en weldra was het leed vergeten.

We zijn vandaag met ons drieën boodschappen gaan doen en hebben twee doosjes aardbeien meegebracht. Daar ben ik gewoon stapel op. Het is vandaag snikheet. Ik zit in mijn enkele jurkje in de wagen. Greet en Cor hebben geen hoed op. Eerst zouden we ’s middags nog gaan wandelen, maar het was ons te warm.

’s Avonds begon de lucht plotseling te veranderen en het werd dik bewolkt. Als dat morgen maar goed weer betekent, we betwijfelen het.

Van Rusland geen nieuws. In Italië rukt men langzaam op. In de krant van vanavond een bevel van Seys-Inquart, dat alles wat de Nederlanders tijdens de invasie zouden ondernemen, met de dood bekocht wordt. Het zou het helpen van de vijand betekenen. Dagelijks worden nog Joodse mensen weggehaald. Om hun straf te verlichten wordt hen gezegd dat zij vijf andere Joodse mensen (ook onderduikers) moeten verraden.

14 mei 1944 zondag

Ik ben vandaag erg vervelend geweest, zeurderig en dwingerig en ik heb uiteindelijk voor mijn bips gekregen. Dat kalmeerde me wel wat. Ik ben vroeg in bed gestopt en was toen weer een heerlijke schat. Ik pakte Greet met mijn twee handjes vast en zo hebben we samen gevrijd. Ik kreeg een zakdoek met eau de cologne en dat vind ik heerlijk. Ik ben heel snel in slaap gevallen.

Het was vreselijk slecht weer vandaag, regen en koud. Oom Kees kwam nog even en zei dat het heel koud was. Hij liep met zijn kraag op. Nieuws is er niet.

15 mei 1944 maandag

Vandaag is het koud en we hebben de centrale verwarming weer aan gemaakt. Eigenaardig zulk weer, we dachten nog wel dat we zomer kregen. We hadden veel visite en uit de aard van de zaak was ik veel in handen. Dan word ik altijd een beetje veeleisend en wil maar steeds op schoot. Dat gaat natuurlijk niet; ik ben vroeg in bed gestopt. Plukkie heeft gisteren een rat in de tuin ontdekt, een grote bruine rat. Cor wil hem dood slaan, maar Greet is bang dat hij naar binnen zal lopen.

In Italië rukt men langzaam maar zeker op. Verder geen nieuws.

167