Dagboeken over een onderduikstertje 1942-1945

lijk lauwe winter en de vliegen en muggen vliegen nog lustig door ons huis. Ik begin al stevig in mijn box te staan, niet dat ik een voet verzet, maar mijn pootjes staan stevig op de grond. Nico van Oom Han en tante Tinie logeert hier van de week. Tante Greet en Tante Cor zijn gek met hem en ik flirt zo’n beetje met hem. Dat doe ik trouwens met al de mannen, ik probeer altijd hun aandacht te trekken.

4 januari 1944 dinsdag

Ik ben dol op thee en ’s morgens wanneer ik op mijn stoeltje zit, dan schreeuw ik net zo lang totdat mijn kopje thee er is. Soms word ik het allereerst bediend, voor dat Greet en Cor gedronken hebben.

Gisteravond hebben ze weer bar gevlogen. We hadden trouwens vandaag weer twee keer luchtalarm, men beweert dat er Engelse schepen aan de Hollandse kust zijn geweest.

Er is geen zuurkool te krijgen, nergens, er is trouwens niets anders dan witte kool te krijgen en per Gods gratie eens een rode kool. De mensen bedelen om overhemden en boorden, om wollen ondergoed voor de dames. Voor kinderen is er ook niets meer.

Oma Hennekam was in Brabant bij hun oude dienstmeisje, die haar vierde kindje, een meisje van 1 jaar geen jurkje kon verschaffen. Het is niet te krijgen.

Bij de spoorwegen zijn nu ook vrouwelijke conducteurs gekomen. Sommige postbodes, (vrouwelijke) lopen met jongens met bakfietsen en andere lopen weer in innige omhelzing langs de straten. De verantwoordelijkheid is helemaal zoek, en het ergste is wel de misdaad. Deze viert hoogtij. Geen fiets is meer veilig. De deuren worden met breekijzers open gebroken; de inventaris wordt er in de kortst mogelijke tijd uitgehaald. Op de Mozartkade zijn er slechts (maar) twee huizen, die niet door inbrekers bezocht zijn, en het ergste is, geen enkele misdaad wordt opgehelderd. Mensen worden achter hun toonbank neergeslagen of op straat van alles beroofd. Vrouwen die in cafés zitten worden in overvalwagens gedaan en moeten zich laten keuren. Sommigen van hen keren nooit meer terug.

Gelukkig word ik beschermd door Greet en Cor en laat ik in mijn kleine leventje alles langs me heen gaan.

yjanuari 1944 woensdag

We zijn uitgeweest vandaag, nadat we eerst weer luchtalarm hadden gehad. Het was heerlijk zacht weer en het was echt fijn op straat. Toen we thuis kwamen kreeg ik een heerlijk kopje thee en een koekje zei Greet. En ik zei: hhkhhe. Vanmiddag zijn we bij Tante Annie gaan eten en we zijn ’s avonds terug gegaan. Het was niet koud en er was een heldere maan. De vliegtuigen vlogen over ons heen op weg naar Duitsland.

127