De vernietiging van de Joden in Polen

Het verslag over de Joodse arbeidskampen in Posen is afkomstig van een vrouwelijke arts, geboren in 1859, die tot 1938 een practijk had te Berlijn, totdat zij naar Posen gedirigeerd werd. Zij heeft niet alleen het voorrecht gehad naar Thercsiënstadt te komen, maar ook is zij zelfs zo fortuinlijk geweest in Februari 1945 met een transport van 1200 Joden, waaronder ongeveer 400 Nederlanders, naar Zwitserland gestuurd te worden, waarbij eigenlijk geen academici hadden mogen zijn. Het is haar desondanks gelukt mee te komen.

In Juni ontving ik — terwijl ik als arts praktijk uitoefende voor Joden — de mededeling, dat ik direct naar Posen moest gaan. Dit bevel kwam van het hoofdbureau van politie te Berlijn. Er werd mij medegedeeld, dat het om medische werkzaamheid in het kader van de arbeidsdienst ging, die ik in het belang van de burgerbevolking moest verrichten. Ik moest mij in Posen melden bij het Duitse arbeidsfront, dat mij een aanstelling als arts bij de onderaardse stadsbouwwerken zou geven. Het verblijf in Posen zou waarschijnlijk niet langer dan enige weken duren, verzekerde men mij. Mijn woonplaats bleef Berlijn en mijn praktijk bleef slechts liggen gedurende die tijd. Dus pakte ik mijn koffer met enkele dingen voor de zomer en ging weg.

Toen ik in Posen de trein verliet, bemerkte ik de electrische tram, die als opschrift had; ,,Slechts voor Duitsers”, terwijl de aanhangwagens een opschrift hadden: „Slechts voor Polen”. Men keek mij verwonderd aan, want men was niet gewoon, Joden zonder SS of tenminste Pools politiegeleide aan te treffen.

Op het kantoor van het Duitse arbeidsfront (DAF) stelde ik mij voor aan den gouw-arts, die gelijktijdig de Joodse kampen verzorgde. Hij verklaarde mij, dat er in Posen in het geheel 12 arbeidskampen voor Joden waren, met een totaal van 12.000 personen, waarvan ik de drie kampen voor vrouwen medisch moest verzorgen. De kampen bestonden sinds een half jaar. Tot nu toe waren de vrouwenkampen zonder

77