Een plan van onbeschrijfelijke grootheid

en hij haar Limburgse accent hoorde, begreep Bram dat het dus een katholieke non was die net buiten en nu tegenover hem zat. Met de rug van haar hand bette ze haar bezwete gezicht, "t Is ook overal zo broeierig,' zuchtte ze voort. 'Maar vooruit,' klonk ze ineens flink, 'we mogen niet klagen. Mij is altijd geleerd dat we het weer krijgen dat we verdienen. Ik vraag mij in alle bezorgdheid af hoelang het nog duren zal eer de mensheid ook het weer naar zijn hand zal weten te zetten en daar dan weer met elkaar slaags over zal raken. Maakt u zich daar ooit wel eens zorgen over, meneer? Ik zeg altijd maar, dat we ons gelukkig moeten prijzen dat we nog enkel kunnen bidden om wat verkoeling en regen. De weersgesteldheid ligt, de hemel zij dank, onveranderlijk in de handen van de almachtige God.'

Brams zwarte wenkbrauwen schoten omhoog. 'Almachtige God, zegt u?'

De non trok een vroom gezicht: 'Dat zei ik.'

'Wel, als uw God werkelijk zo almachtig is, zoals u beweert,' ging Bram verder, 'is Hij volgens u dan in staat een steen te maken die zo zwaar is dat Hij hem niet kan optillen?' Benieuwd naar wat ze hierop te zeggen had keek hij de non strak aan. Zij was echter van mening dat hij een grapje maakte en lachte een hele rij botergele tanden bloot, waarop Bram direct zijn blik afwende en de ober wenkte. De jongen kwam aangesneld: 'U wilt al wat eten meneer?'

'Nee, alleen de rekening graag,' antwoordde Bram, waarop de ober knikte en verdween. De non, die wat om zich heen had zitten kijken, zei tegen Bram:

'U bent ook joods zeker. Goh zeg,' grinnikte ze, 'dacht ik even wat te gebruiken op zomaar een terras, blijk ik middenin Tel-Aviv beland te zijn!' Ze schaterde het uit. Bram ontging echter de humor hiervan en

161