Een plan van onbeschrijfelijke grootheid

Met ogen die schitterden van trots keek hij beurtelings naar het scherm en de mensen in de zaal en kondigde op lyrische toon aan: 'Zie hier mijn pracht: de grootste en belangrijkste wiskundige formule van deze eeuw!'

Een daverend applaus barstte los. Bram boog enkele malen als dank bescheiden zijn hoofd en zag op de voorste rij zijn moeder in haar roze mantelpakje, kledij die ze alleen voor heel speciale gelegenheden droeg. Ze klapte uitbundig voor hem en lachte hem toe en leek o zo blij, maar hij wist dat ze diep in haar hart huilde om vader die dit niet mocht meemaken. Toch, zag hij ineens, hoefde ze daar niet om te treuren, want pa was er wel degelijk, achterin de zaal zag hij hem staan. Al van verre ontmoetten hun ogen elkaar en langzaam, door het gangpad, kwam vaders trotse, verheven gestalte naar voren gelopen. Bram voelde zichzelf weer als kleine jongen voor het raam staan en fluisterde: 'Pa komt weer thuis.' Net als op het paasfeest tijdens het seidermaal een stoel aan tafel wordt vrijgehouden voor 't geval de profeet Elia ook wil aanschuiven, zo was er hier op de voorste rij een plaats opengehouden voor pa. Bram gebaarde met z'n hoofd naar de vrije stoel naast moeder. Pa zag het en nam er plaats, hij stak zijn arm door die van moeder en knikte Bram bemoedigend toe. 'Mazzel en broche op je missie, jongen,' klonk het warme en sonore stemgeluid van vader door de stilte van de zaal. 'Dank je, vader,' prevelde Bram en boog ontroerd zijn hoofd.

'HARDER!!!' schreeuwde plots iemand beneden hem. Bram, verstijfd van schrik, keek omlaag en zag, op het grasveldje van hun tuin, de benedenburen staan. Ze waren in zwemtenue en stonden, krom van de lach als gekken naar hem te wuiven. 'Je moet harder praten, man,' gierde de buurman het uit, 'we kun

146