Een plan van onbeschrijfelijke grootheid

mee over mijn schouders bij al het belachelijk onbelangrijke werk dat ik verrichtte op de universiteit. Ik raakte erdoor uit mijn evenwicht, want terwijl ik doende was met andere dingen bleef ik er onafgebroken aan denken en wist dat, om het te realiseren, ik een wiskundige formule moest zoeken die ogenschijnlijk onvindbaar was. Niemand was ooit in staat geweest haar te ontdekken, zelfs de grootste mathematici ter wereld hadden het tevergeefs geprobeerd, de meest geavanceerde computers werden ervoor in de strijd geworpen, zonder succes. Zelf had ik in het verleden al pogingen gewaagd die formule te vinden, maar had dit toen uitsluitend gedaan uit liefhebberij en niet uit bittere noodzaak. Die noodzaak was er nu wel, nu moést ik haar vinden en dat kon alleen als ik me werkelijk nergens anders mee bezighield of door liet afleiden. Zo besloot ik ook. Omdat ik gedurende mijn werkzame leven een niet onaanzienlijke spaarsom heb opgebouwd voor moeder en mij, kon ik met een gerust hart en zonder te hoeven sjnorren m'n werk op de universiteit achter me laten. Tevens legde ik het door mij zo geliefde redacteurschap voor het vakblad Annals of Mathematics neer. Dat vond ik eerlijk gezegd nog het moeilijkste, maar het kon niet anders, ik had de volledige vrijheid nodig om me op te sluiten op mijn kamer en in alle rust mijn plan van onbeschrijfelijke grootheid uit te werken. Welke narrisjkat moeder onlangs bij het graf aan jou over mij verteld heeft, weet ik niet, maar mijn keuze om als een wiskunde kluizenaar te leven was louter en alleen om mezelf in opperste concentratie aan mijn onwaarschijnlijk moeilijke taak te kunnen wijden. Ik werkte elke dag minstens tien uur of langer achtereen, zeven dagen per week. Ontelbare berekeningen heb ik gemaakt, heb er honderden uren intensief mathematisch speurwerk opzitten. Onver

114