Een plan van onbeschrijfelijke grootheid

computerscherm in de donkere eco-stand stond. Maar zo dadelijk hoefde hij slechts één druk op het toetsenbord te geven en het beeld met zijn schitterend mooie formule kwam weer tot leven. Dat hij haar gevonden had, dat het hem uiteindelijk toch gelukt was, het duizelde hem nog steeds. Dat hij zijn missie nu daadwerkelijk kon beginnen en hij zich eindelijk op de nog vrij rondlopende nazi-beulen van vader kon storten en, niet te vergeten, op Israëls grootse bedreiging van dit moment, Iran. En daarna volgde de ontmanteling van de Palestijnse terreurbewegingen, hoe vaak al had hij zich in zijn dromen niet door hun bestanden zien surfen. Wat een goddelijke gedachte was het dat hij nu werkelijk al hun codes, waarachter ze hun gewelddadige sites verborgen hielden, met zijn formule in een mum kon ontcijferen. Hij hoefde slechts een paar clicks op z'n computer te geven om alle informatie over ophanden zijnde aanslagen te kopiëren en door te sturen naar de Israëlische geheime dienst. Als alles, unbe-schriën unberufen, bleef meezitten, had hij nog vóór deze dag voorbij was een computerprogrammaatje geschreven voor zijn formule en kon hij als eerste met Iran aan de slag. Bram vouwde de armen onder zijn hoofd, morgen zou hij dan het Wiesenthal Centrum in Jeruzalem berichten over zijn formule waarmee ze nu eindelijk alle vrij loslopende oorlogsmisdadigers uit de Tweede Wereldoorlog konden opsporen. Kortom, er ligt een schat aan werk in het vooruitzicht, dacht hij verheugd en lachte breeduit naar de zwart-wit foto van zijn jeugdige vader, die boven het voeteneinde van z'n bed aan de muur prijkte. 'Het is volbracht pa,' riep hij uit terwijl hij rechtop ging zitten en zijn benen in kleermakerszit vouwde. 'Na maanden van vruchteloos gezwoeg is het met jouw zegening dan toch gelukt een welhaast onmogelijk werk te voltooien! Ik kan het nog

112