Een plan van onbeschrijfelijke grootheid

plekke met smaak bij het aanrecht had staan verorberen en er een grote beker melk achteraan had gedronken, bracht hij een uitgebreid bezoek aan de wc. Daarna drentelde hij naar de voorkamer, nam de krant van zaterdag die op de bank lag en begon hem staande door te bladeren. Hij las echter geen letter, noch had hij oog voor welk bericht ook, met zijn hoofd was hij alweer volop bij z'n werk. Hij leek ook wel dwaas om op deze geforceerde wijze zijn werkonderbreking te verlengen, dacht hij en mikte de krant weer terug op de bank en marcheerde onverwijld terug naar zijn kamer. Dat er zich tijdens zijn ontspannen lunchpauze geen schitterend heldertje had voorgedaan, zoals hij gehoopt had, was weliswaar jammer, maar ach... 'Quod hodie non est, cras erit,' mompelde hij en installeerde zich vol goede moed achter zijn bureau. Hij trok z'n studieboek naar zich toe en sloeg het volgende hoofdstuk op. Tot zijn verrassing trof hij daar, ingeklemd tussen de linker en rechter bladzijden, een dun programmablaadje aan van een wiskundig congres van jaren her in San Francisco. 'New Developments in Prime Number Theory' stond er vetgedrukt op de voorkant, hmmm, dacht hij, als hij het zich wel herinnerde had hij tijdens dat congres zelf ook een lezing gehouden. Hij sloeg het programmaboekje open en zag niet alleen links staan dat Dr.Abraham Bloch uit Amsterdam, de voordracht: 'Large spaces between the zeros of the Riemann zeta-function and random matrix theory' zou houden, doch ontdekte tot zijn verbazing in de marge van de rechterpagina in z'n eigen krabbelhandschrift het versje dat hij vanochtend nog had lopen zingen:

105