Kamertjeszonde

394

„Voor mijn part had je m’n bloote achterwerk gezien ! Goeien avond.”

„Maar luister u nou nog eens!”

„Nee. Is ’t aangenomen ja of néé ?”

„Mag iek ’r nog ies een dag over denke met mijn vrouw?” „Ga je gang. Zeg ’t me morge dan.”

„Uitstekend mijneer. Wiel u nog niet een vlammetje ?”

„Pas u op voor de drempel meneer.”

„Goeien avond.”

Buiten was ’t avond geworden. In de winkelkasten spiegelde licht. Tusschen de kantlijnen der daken lag’n straat sterrenhemel, ’n straat zwart, met lichtplasjes om elke ster. Ik keek naar den hemel, de sterren, de hijschbalken, de puntige oppuiling der daken. Er was iets moe’s in me, iets verleefds, een gevoel van kleverige handen en öngeschorenheid.

Op den stoep vóór ’t huis van Dirk liep zij heen en weer met de twee kinderen.

„Goddank dat je komt! ’k Was zoo bang je mis te loope ... Dirk was niet thuis” ...

„Wat is dat nou ? ’k Begrijp niks van je! Hoe kom je op ’t idee om naar Guus en Dirk te gaan, terwijl je weet da’k met Guus niks meer te maken wil hebben ! Hoe kom je er op !...” „Ach toe wees niet zoo driftig,” smeekte zij. ,,’k Ben zoo op, zoo zenuwachtig . .. Daarnet dacht ’k da’k tegen de straat zou slaan . .. Heeft-ie je niks gezegd, die Doedelaar?.. .” „Doedelaar? Wat dan?”

„ ... Hoe ze me behandeld hebben die ellendelingen !...”

„Jóu behandeld ?... En ’k heb wel een half uur met hem en z’n vrouw over koetjes en kalfjes geredeneerd!...”

„O wat ’n vuilike zijn die lui! O wat ’n tuig! Wat ’n tuig! O wat wor ’k gestraft!...”

„Wat is ’r dan? Huil nou niet op straat... Geef mij ’n arm; laten we elk ’n kind nemen ... Jij mij ’n handje, hé, Ka ? ... Wat is ’r gebeurd? Wéér ’n scène?”

„Ja, weèr ’n scène. O die mense ! Die mense! De mense maken me dóód!”

„Wat hebben de mènse je dan weer gedaan, Mol?”