Kamertjeszonde

339

„God-ver-dom-me!” brulde Meijer heesch, z’n geganteerde vuist opdreigend; ... „vuile hóér !” .. .

Dirk greep hem bij zn arm. Verwoed rukte Meijer zich los. Met ’n scherpe klak viel de hooge hoed op den grond.

„La-me los, Dirrek! Godverdomme la-me los !...”

„Wees jij nou verstandiger!”

„Toe nou! In Godsnaam, Meijer!”

„Mot ze me spóége, dat kreng, dat varreke! Ben ik de herrie begonne?..

„Jij vui-lik! Jij vui-lik!” — drensde Duif, uitraspend de woorden iri zenuw-woede*op-toeval-af — „Jij vui-lik — Durf jij je smoel nog open doen? — Ga is bij je kind as je dürref. — Kijk d’r is in d’r ooge! — Heb ik ’t vrete niet uit me bek gespaard ? — Heb ik d’r kleere niet gekocht, d’r grootgebracht ? — Wat wou jij... Wat wou jij? — Me vuil is nog te goed voor jou! — Denk je dat ik van jou nog wat mot? — ’k Vreet liever me nageboorte! — Van jou? Van jou? — Makkero! Makkero!... Bij Mast zitte en flesse wijn bij je vrete zuipe, hè? — Je mot me is anrake!... Puh! Puh! — Hijgend, nog altijd ingehouden-krijschend, spuwde ze weer naar hem, zonder te raken.

„Toe nou Duif! Jezis denk toch an je kind! ...

„Laat ’m nou door! Wat geve die verwijte.”

„ ... Laat-ie dan z’n smoel houe! Laat-ie dan z’n smoel houe!...” uitraspte Duif, opgewonden, buiten bezinning...: „wat doe ’k die man, wat dóé ’k ’m!. .. Wat-wil die kerel van me!... Die vuile sodemieter!... Die lazersteen!”... Die flikker! Die kérel! Die kèèèèèrel!”

„Verrèk jij maar!” — heeschte Meijer, driftig fluisterend, met diepe ademhijgingen na elk zinnetje... „had’r an mij gelate!... ’k Zal jóu onderhoue, hè ? ... Dat jij alles verzuipt!... Dronken hoer!.. . Heb je me beste jaren niet verpèst! .. . Heb je Stien niet gehoue om ’r voordeel van te trekke! ... Heb ik ’r niet wille grootbrenge? ... Z’is beter zóó ... God hoort me!... God zal me vloeken!... Jij had ’r ’n lèl, ’n hoer van gemaakt. .. zooals jij zelf ’n hoer ben!... zooals je zélf ben! ... Zeg dat ze opdondert, Dirrek, anders pak ’k ’r in d’r strot!”

„God, Meijer, hou je toch in!”

„Schame julle je niet!”

„Ja, bij God, da’s ’n schande!”

„... Raak me is an! Raak me is an!... ’t Is mijn huis, vuile