Kamertjeszonde

333

Bij het „mijn” schoot z’n stem met lichte pathos de hoogte in. Het tooneel liet hem niet los.

„ ... De dokter heeft ’r opgegeve.”

„ ... Wélke dokter?” vroeg hij gejaagd.

„Smid.”

„Smid?... Opgegeve? Wat zeg je me daar?... Ben je god-doome gék! Opgegeven?... mijn éngel van een kind!... Voor veertien dagen zag ’k ’r nog gezond en wel” ...

„Hartkwaal Meijer... De laatste maande was ze al niet goed.”

„We zulle ’n aapie neme, hè? God, God, mijn èngel van ⁵n meid!... En is Duif d’r ook?”

„Natuurlijk,” zei Dirk.

„Da’s vervloekt spijtig ... Dat serpent... Dat kreng!... Maar bij een sterfbed niewaar! Bij een sterf bed!... De dood doet je alles vergete ... Opgegeve ? ... Opgegeve!... Wel afschüwelijk — Afschuwelijk — Hallo!... Ben jij vrij?... Zit goddoome niet te slape kerel!... Vlug rijje naar ... naar ... Geef jij ’t adres is op, Dirrek!”

Hij zat naast Dirk op de achterbank. Van uit het schemerdonker onder mijn hoedrand, zat ik hem aan te kijken, telkens als we voorbij een lantaarnpaal reden. Op het bruin geverfd haar spiegelzwartte de glimmende, hooge hoed. De pelskraag sloot om zijn gladgeschoren, mager gezicht. Hij zag er gentleman-like uit in z’n dure pels, die „de dame” hem gegeven had. ⁵n Zoete vrouwen-odeur ging van hem uit, mal van contrast met ’t stalluchtje van het rijtuigje. Soms zag ’k hem minuten lang niet, dan plonsde hij op uit den donkeren hoek, welgedaan in z’n pels, gedistingeerd onder z’n glimhoed. Z’n oogen waren tot bezorgde droomoogjes verkleind. Zoolang we op asfalt reden, praatte hij, informeerde hij, tot de rammelende straatkeien en ’t glasgerinkel het gesprek overbeukten.

„Hoe laat was de dokter ’r?”

„Tien uur.”

„Maar met goeie versterkende middele... is ’r toch wel wat te doen, hè?”

„Niks... Ze kan misschien al dood zijn.”

„Wat zè-je! Bè-je godverdomme krankzinnig, Dirrek!”

„’k Zou me maar op alles voorbereide... Als ’r ’n tweede benauwdheid gekomme is ...”