Geschiedenis van het volk Israël

129

het land en bereikte na eene vlucht van 40 dagen den berg Choreb. Wat gevoelde de profeet wel, toen hij zich bij denzelfden berg bevond, waar Mozes voor het eerst de stem Gods vernomen had, die hem beval, zijne broederrs uit Egypte te verlossen? Was Israël thans niet door het goddeloos bestuur van het vorstelijk echtpaar dieper gezonken dan zijne voorouderen in het land der slavernij ? Met diepen weemoed klaagde hij dan ook op de vraag van God: >Wat doet gij hier, Eliar" over den treurigen staat van zijn volk en over het donkere vooruitzicht, dat het wachtte. Maar de Godheid gebood hem, het werkdadig leven weder in te treden. Hij moest Chazaël zalven tot koning van Syrië, Jêhu tot vorst van Israël en Elisa tot zijn opvolger voorbereiden, daar door deze drie mannen het vloekwaardig huis van Achab geheel uitgeroeid zou worden. Bemoedigd door de belofte, dat er nog een kern van Godgetrduwen onder Israël zou overblijven, gaf hij aan deze opdracht gevolg door de wijding van Elisa, die hem van dit oogen-blik in zijn profetischen werkkring ter zijde stond.

HOOFDSTUK LXXIX.

Achab werd in oorlog gewikkeld met Ben-Hadad, koning van Syrië, die eindelijk het beleg sloeg voor Samaria. Hij stelde den trotschen en overmoedigen eisch, dat Israëls koning hem al zijne bezittingen, zelfs zijne vrouwen en kinderen zou uitleveren. Toen deze daaraan niet voldoen wilde, gebood hij zijn troepen tegen de stad storm te loopen, terwijl hij zich met zijne onderbevelhebbers aan zwelgerij en dronkenschap overgaf. Zijn leger leed echter zulk eene gevoelige nederlaag, dat hij in allerijl naar zijn rijk terugkeerde. Ook het volgende jaar, toen hij, zooals Achab reeds vooraf verkondigd was, weder op Israëls grondgebied verscheen, werd hij ten tweeden male overwonnen. De vluchtelingen, die zich naar het nabijgelegen Aphek begaven, vonden hun dood onder de instortende muren dier stad. Ben-Hadad bevond zich eveneens in groot gevaar, daar het hem onmogelijk was te vluchten. Maar ook thans verloochende Achab zijn zwak en lafhartig karakter niet, al bracht hij zijn eigen land daardoor groote schade toe. Gevleid door de deemoedige houding van Ben-Hadads dienaren, die hem om lijfsbehoud smeekten voor hun koning, gelastte hij, dat men dezen uit