Schetsen, deel 8

Toen onze letterkundige, de éérste maal dat hij zich over de koele meren naar Engeland zoude begeven, de bootplank betrad, de plaid in de eene, het valies in de andre hand, gewerd hem eene sensatie van aarzling én overmoed. Zóó uit den spoor-coupé met de rare stoom-ver warming nog in het leder zijner bottines, den mond ietwat droog, de tong zwaar van rooken en tukje, deed hem het dek, met z’n logge schaduwen en fel-wit booglamp-gesprenkel, met z’n plots gewaai van ziltigen wind, als een weerspannig levens-gebeuren aan. De grommende stem: „first to the left — second to the right!” — ’t mopprend gebobbel van steekwagens met koffers en pakken, ’t staalgrauw flappen van kettingen over schreeuwende katrollen, ’t grommlen van arbeidsschoe-nen aan ijzeren luiken, ’t dreigend, grijp-armig zwaaien van een lier, grof van schaduw-verspreiding in ’t elec-trisch kegel-gevlam, ’t kwakken van kisten die in ’t ruim schoven, ’t durend, egaal, kreunend gespuw van schuimend water in de diepte langszij den bootwal,