Schetsen, deel 8

Van de koele meren.

'’t oliegestink dat uit de machinekamer met ’r buikige schoorsteenen drensde, ’t domp geraas over ’t dek met z’n haastig doen van menschen en menschen — dat alles en véél meer dan mij past als aandoening van een letterkundige in wiens schoenen ik mij niet heb te begeven, dat alles drong op onzen literator in, heel hevig van reëel, norsch, pootig, spierkrachtig bestaan.

Immers daar zijn stille studeerkamers met boeken, paperassen, klokken, lampen; studeerkamers waar eenzame hoofden zich buigen in overgave aan vréémden arbeid — daar zijn steamers met ruige kerels, stoomgepruttel, machinegebeuk, laadruimten en kabeltouwen. Een scheepskaptein zou zich alras bizar gevoelen bij ’n Passielooze lelie, ’n Brandend t>raambosch, ’n Viooltje dat weten wilde, ’n Menschen en Goden (of omgekeerd), nboek van Kleine zielen, ’n Vlindertje — ’n scheepskaptein zou zeggen, m ij m e r ik, althans 1 i tt ér ai re scheepsvoerders zijn me onbekend (Peter Lotti uitgezonderd) — zoude zeggen: „Daar is meer zeeziekte op aarde dan waarvan ik in mijn kajuit ever droomde”; ’n scheepskaptein zou, z’n voeten op het studeerkamermatje vegend, en de kamer-dingskes overziend die in élke studeergelegenheid op alkander gelijken, meen ’k, eene zekere mate van bedremmeldheid van z’n sik naar z’n wenkbrauwen voelen hevelen. Want een scheepskaptein en «en letterkundige zijn, ofschoon van hetzelfde vleesch, been en bloed, ofschoon beiden lachend, wee