Schetsen, deel 8

86    De oogleden van het huis.

Want niewaar, vreugde zoekt licht en droefheid een schemer....

Het onrustig vertelsel nu, is dit.

Een man en eene vrouw leefden zeer ongelukkig.

Ze hadden een kind en zonluiken.

De saamvoeging is ietwat ongemotiveerd en gehaast, doch verklaarbaar.

„Die zonneblinden aan je huis zijn zeer practisch,” zeide ik, de twee luiken benêe en de twee luiken boven bekijkend, die de zonnewarmte op dien heeten dag weerden.

Het waren dofgroene luiken nu ze gesloten waren.

Open, vroolijkten zij door hun witte en gele kleurtjes het huisje op; gesloten dekten zij ruiten en gordijnen, ver-doodschten de kleine woning.

„Ja, ze zijn practisch,” antwoordde de man.

„Luiken voor vensters zijn de oogleden van ’n huis, * wijsgeerde ik.

Hij bekauwde z’n pijp, keek stug.

„Heel aardig gezegd,” sprak hij, rookwolkjes uitsnauwend: „maar er kan ’n tijd komen, dat ik ze voor góed dichtsmijt!”

„Waarom?”, vroeg ik.

„Omdat,” zei hij norsch: „omdat’t buigen of breken moet. Ik leef slécht met mijn vrouw. In geen jaren heb ’k ’n gelukkig uur met ’r doorgebracht. Als ik ’t niet voor ’t kind liet” — het laatste zei hij met meerder wrok — „had ’k den knoop lang doorgehakt ”

Daar wij elkander van vroeger kenden, informeerde