Schetsen, deel 8

8₄    De oogleden van het huis.

van massale muren, beddingen en greppels, een dooden-stad bedroomd met glazige, bleeke zwijgende oogen.

’s Middags, als de zon vol-zinlijk haar lichtknots zwaait, als ze driest en lach-schaatrend de gouden en zilvren en geluiddaavrende vloeiingen keilt, als ze baldadig goudvonken uit krimpende scherfjes plet — *s middags als het zongelaat lachstuipend krimpt, de zonnemond ademstuivingen sproeit, de zon-oogen zwemmen in guldenen lachkrinkels, de zonnewangen zwellen op bersten-af — ’s middags als de zonvoeten in ’t vuurbad trapplen en stuiven, dat lichtfonteinen sissend opspuiten, roode, vonkende vlammen laaien en grijpen — ’s middags als bezeten zon-geweld, schreeuwend en lachgierend, mookrend en bonzend de huizen bespringt dat de dakpannen rammlen, de binten knersen, de kalklagen schuiven, de schoorsteenen wieglen — *s middags als de heele stad met ’r geraas en gerij, in bedrukkingen smoort, moeilijk van ademgehijg en de keien en klinkers wit lijken als botjes — ’s middags als muren en gevels angstig het zon-spel, de zwaai-ingen der lichtknots, de lachwreedingen van den zonnemond, de lichtplassingen der zon voeten aanschouwen — ’s middags breken de huis-oogen bloed-beloopen en broeiend uit de oogkassen. Dan is ’t alsof ze phosphoresceeren, of de huizengloed, de huizenpassie in gespannen pupillen brandt, of hartstochts-laaiingen het ooge-vocht hebben gedroogd. ’s Middags, in de ledige drukte eener stad, als de boom-blaeren op de pleinen beweegloos sparren, de menschen zich nauwlijks vertoonen, de zon folterend schijnt —