Schetsen, deel 8

De oogleden van het huis,    83

Als een oude man, denkend over ’t voorbij-e, over wat tóen de wereld in schuddingen zette en tóén met z’n kinderen voorviel en tóén z’n eigen jong-leven doorgromde en tóén sterk, groot, onbuigbaar geleek — als een oude man zinnend verhaalt en maant en straf voor zich heen ziet, dan zijn er van die bleeke mijm-ringen, die héel-oude, héel-verlepte, bijna verstorven licht-echo’s in z’n oogen.

En wij, stil in de na-luistring, plegen dan meestal afzijdig te staren naar buiten, naar ’t doellooze, niets ziend dan die óüwe glanzen.....

Héél vroeg in den morgen, als de straten killig voort-reeksen, pui naast pui, gevel naast gevel, dak naast dak, als keien en tegels norsch in de steenbeddingen voegen, als het licht lustloos stofbuilen en straatvuil besluipt, als de gordijnen nog neer en veel luiken gesloten, als de straatlantaarns gorig óppuilen, de musschen schel van morgen-kweel den dag aanslaan, de fabrieksschoorsteenen rookkwakken drenserig gulpen, de ijzerstap van een eenzamen werkman de leegte der straten bedreunt — droomen de huis-oogen mekaar toe, oud en door wéten ontdaan, vermoeid en soms wel met teer-angstige geheimnissen.

Daar zijn er die melkwittig glanzen.

Daar zijn er die enkel oogwit vertoonen, wit van trage bezwijming, wit van hijgend heensterven.

Daar zijn er die lichtschuw gelijken en andre die meenen te speuren dingen-van-schrik in de verte, over de daken, waar andere oogen staren en droomen.

Wel vreemd is een ledige ochtend-stad, een stad