Schetsen, deel 8

Eigendommetjes.    73

’n Poosje zandgrond — verandering van lucht had de busdokter gezegd. Na zoo’n aanval van bronchitis moest tante wat op verhaal komen. En omdat ook Piet ’n beetje malaria kreeg en met zuinig overleg de kosten niet zoo heel groot zouen zijn, waren ze op ’n Zondag naar de kleine badplaats gereisd, hadden ze bij ’n boef die kamers verhuurde en dan zelf met z’n grootmoeder en z’n vrouw op den hooizolder ging slapen, ’n héüsch vertrek met 'n duf-ruikende bedstee gehuurd voor zès gulden in de week met gebruik van warm water ’s morgens.

Nou dat was billijk. En al was ’t ’r snikheet en al hadden ze ’r last van muizen, waarvan tante de stuipen op ’r lijf kreeg — ze waren ’r bestig tevreden geweest. Want stadsmenschen vinden ’t leuk ’s zomers in krotjes te kruipen en zich ongerieflijkheden te getroosten om lucht te happen.

Ja, ’t was ’n héérlijk maandje geweest. Nichie Piet kookte op ’t petroliestelletje dat ze meegebracht hadden en an overdaad van etens-lekkernijen hadden ze zich niet bezondigd. Je at lucht. Je at kennissen. Menschlief, ’t was niet te berekenen hoe je ineens in de kennissen zat.

De eerste dagen vlotte ’t niet bijster, werd je uit de andre badstoelen begluurd en berekend.

Maar alras klonken kleine diensten strand-vriend-schapsbandjes, hing je over je stoel ’n nat broekje van ’n badstoel-buurtje te drogen, mopperde je niet als de hond van diè mevrouw z’n poot tegen je stoelrand strekte en ’t souvenir in ⁷t zonnetje dampte, glimlachte je zelfs als