Schetsen, deel 8

Na ’t belegd boterhammetje en ’t beschuitje met kersengelei was ze voor ’t raam gaan zitten.

Nichie Piet, de handen rul van ’t droogschuren, had ’r als van ouds ’t kommetje koffie met twéé lepels suiker gegeven en net tegen ’t laatste slokje dat ze met krin-gende kopjesschuddingen, om geen korreltje te ver-doen, geslikt had, boog ze ’r zeepglanzig hoofdje verschrikt-nieuwsgierig naar de raamspion.

„Piet kijk is gauw,” zei ze, ’t kommetje op ’t schoteltje smakkend.

Piet stond in ’n zetje op. Tante’s angstige wat-zie-ik-me-daar-toon admiteerde geen aarzling.

⁹r Most in ’t straatje wat te doen wezen. Anders ging tante niet zoo onhebbelijk-wild met ’t koffie-gerei om.

Piet wrikte ’r rood-zweetend hoofd naast dat van tante, ’r Grijze oogen doorzochten ’t spiegelbeeld in de spion, de spion die zoo menig straatbewogenheidje in ’t kamertje gereproduceerd had.

„Wat zié je dan, tante?” —, vroeg ze ijvrig de huizen bekoekeloerend. ’r Liepen wat menschen en an