7 o Tentoonstellings-Nocturne.
Die blies z’n ouwe geraas.
Die stuwde de golven en wierp ze stug op ’t strand.
Die schudde z’n schuim.
Die smeet de zandkuilen toe.
Die mokte als een woud, wen kruinen in wind-geruk wreevlen.
Die beet z’n norsche geluiden, gonsde, grommelde.
Die braakte wit-plassend strijdrumoer van grijze paarden, splintrende speren, beukende schilden, hijgende krijgers.
Die donderde z'n marmeren-stortingen door’t nachtzwart dat de duinen kreunden, de helmen angstig klaagden.
De zeehond lee veilig en lekker.