Schetsen, deel 8

Banale historie.    243

Ze boog ’t hoofd, snuivend. Over twee maanden kwam ’r ’n ander. Zij nog zóólang ’t dagmeisje narijen, zorgen dat ’t koper geen spat kreeg, dat de looper

regelmatig wier geklopt, dat de slager niet stal____

Nee. ’t Was zóó ellendig van ’m om den grond onder

’r weg te slaan, zóó gemeen____

„As ’k dan gaan mót,” zei ze bits: „dan ga 'k hoe

eerder hoe liever”____

„Kom !”, zei hij sussend.

„Dan ga ’k vandaag nog”____

„Da’s héél netjes,” betoogde hij ongerust.

„En dan mot u maar zien hoe u vanmiddag eet!” Ze werd driftig. D’r zilverwithoofdje beefde dat de witte haarpluizen trilden.

„Juffrouw laten we verstandig zijn, asjeblief. — 'r Is niemand die ’r ’n man van over de veertig ’n verwijt van zal maken als-ie tróuwt, ’n Halfjaar salaris

is honderd gulden”____

„Dat kan me niet schelen, ’k Ga me koffer pakken” .... „Mensch — 't scheelt je hier! Je kan me toch niet dwingen ongetrouwd te blijven!”

„Ik dwing niks,” zei ze weer suffig: „maar nog twéé maanden met u onder één dak, na wat je me andoet, daar krijg je me niet toe”....

Toen de deur in ’t slot sloeg — om twee precies ging-ie uit — liep ze ’t keldertrapje af. Draden van ’n spinweb slijmden over haar witte haren — pekel stuifde op ’r japon.

Achter ’t vat van de ingelegde snijboonen stond de koffer, grijzig aangeslagen.