Schetsen, deel 8

242    Banale historie.

langzaam an zijn boeltje, zijn meubelen, zijn aangelegenheden als de hare gaan beschouwen. Datdee je vanzelf.

Als de groenteboer overvroeg, dong ze af voor hém. Als ze bezuinigen kon, déé ze ’t. In ’t buffet, als ’t frisch gewreven was, had ze ’n schik, alsof ’r haar eetgerei in stond. En de zeilen blonken van de was... ’s Avonds, na ’t middageten, als ze in de tuinkamer zat, bij de sijzen en putters en ’t theelichtje onder den trekpot glansde en alleen de stilte in ’t huis door ’t slingergetik van de groote hangklok gewiegd wier — weldadigde in haar oud troebel hoofdje ’t gevoel dat ze lékker zat in haar huis, bij de meubelen waaraan haar handen nijveren arbeid besteedden. En dan in vaag vergeten van het groot verdriet dat al verweerd-van-ouderdom was, het verdriet van d’r man, d’r dochter, d’r zoons, allemaal gestorven, allemaal — nam ze zijn sokken, belei die met ’t wolle-spinweb dat de gaten inspon... Nou zoo ineens de bons. D’r viel niks tegen te protesteeren. ’t Was uit. Al wat ze gewerkt, geploeterd had, liet ze achter. Maar die jokkens — ’t gemeene van meneer om tóch — en om ’t zoolang stiekum te houen — ’n engagement viel niet uit de lucht.

„Ik dacht,” zei ze spichtig: „’k dacht dat ’k tot me laatste dag”____

„Juffrouw, wees verstandig!”, viel hij haar in de rede: wat helpt ’t ouwe koeien op te graven — ’k ben verliefd geraakt — daarmee basta. Was ’k ’n man van geld, dan gaf ’k je pensioen, waarachtig, op me woord. Maar hoe wil je? Van tweeduizend gulden ken’k geen kromme sprongen maken — me meisje brengt niks mee”____