Schetsen, deel 8

244    Banale historie.

’t Dagmeisje was weg. Ze kon ’t nou net doen, ongezien.

Starend, de webdraden van V voorhoofd vegend, begon ze den koffer over den cementen vloer te sleepen tegen ’t keldertrapje op. ’n Bodem-lat liet los. De kist was beschimmeld, vochtig. Te lang in den kelder gestaan. Schoonhouen hielp niet.

Vinnig als ravengekras schuurden de ijzeren hoeken over ’t cement.

Op de trap werd 't ’n bol gestommel.

Ze kreeg 'm ’r alleen niet op. Ze had ’m ook niet alleen naar beneden gebracht. Méneér had geholpen.

Ze liet ’m weer zakken op ’t cement, zocht sleuteltje in V beurs, ’t Was ’r nog. Ze verloor niks. Dan maar hier vullen, ’t Goed ’t trapje afdragen. Zóó’n gesjouw was ’t niet — ’n paar rokken — d’r zondagsche goed — ’t Testament — d’r naaikistje — ’t ondergoed.

Ze ging — ze ging vast. ’t Kon ’r niks schelen of ie thuis kwam en geen warm eten vond. Ze had ’m wel kunnen vergiftigen. Gisteravond nog ’n borst-stuk in z’n hemd gezet.....

In den kelder, op den rand van den beschimmelden koffer, begon ze te huilen, ’t zilvergrijs-hoofd met de spinneweb-slijmingen door wreede schokking geschud.

Doch toen ze bedaard was, wérd ze verstandig, sloot den koffer, duwde ’m opnieuw achter het snijboo-nenvat en naar ’t keukentje toe-sloffend ging ze aardappelen schillen — soms nog wat met ’r neus snuivend. Na de aardappelen dopte ze peultjes, wiesch ’t koffiegerei en zoo meer.