Schetsen, deel 8

Banale historie.    2    41

Ien dat ’k nooit meer ’n bittertje zou gebruiken of

— öf  Op straat zet ’k je niet. Je weet precies

hoe zwaar ’k weeg — hóéveel ’k verdien. Van tweeduizend gulden kan je aardig rondkomen als vrijgezel Als ’k trouw moet ’k inkrimpen, ’n Vrouw en ’n huishoudster gaat niet — ook al zou m’n vróuw je willen houen. Nou dacht ik om ’t lijntje niet te breken, da’k je nog zés maanden voluit betaal — zés maanden

— kijk dan op je gemak uit. ’k Trouw over twéé maanden

— da’s vier maanden douceur— Nou? — Nou?”_____

Haar lichaam schokte niet op. De lippen hield ze

pijnlijk geperst.

 En wié ’r om je vraagt,” redeneerde hij voort:

„wié ’r inlichtingen noodig heeft — die verwijs je naar mij. ’t Spreekt dat ’k de beste informaties geven zal. Je heb den boel in die twaalf jaar uitstekend

beheerd — uitstekend *

Ze werd wakker. D’r in angst weg-gerende gedachten schenen plots op één punt terug te storten. Eerst was ze wezenloos geweest, met ’n leegheid in ’r hersens alsof ’r iets in hevigen schrik geknapt was. Nou concentreerde zich alles om dat ééne, de jokkens van meneer, ’t gemeene van meneer.

Nee, wel tienmaal had-ie in ernst — in de verte geen gekheid! — gezegd dat-ie nóóit trouwde — dat ze — o god dat hoorde ze ’m nóg zeggen — dat ze voor ’r ouwen dag niet ongerust hoefde te wezen — dat ze bij ’m blijven zou zóólang ze ’t potje kon koken.

In die twaalf jaar na al de ellende in ’r leven — had ze zelf niet ’n eigen huis met twee bojen gehad ? — was ze

SCHETSEN VIII.    16