Schetsen, deel 8

240    Banale    historie.

dan in elk geval in idiote buien, gestoft had dat-ie nóóit trouwde, nóóit, nóóit — dat-ie z’n vrijheid liefhad — dat-ie geen rooien duit lust voelde de zorg van ’n huishouen op z’n dak te halen — dat-ie an ’t leven van z’n broer die hard tobde voor ’n vrouw en zès kinderen ’n voortreffelijke waarschuwing had — dat-ie ’t nóóit beter kon hebben dan nóu.... bij zoo’n óüwe vrouw die niks zei, die als van den donder getroffen zitten bleef, met ’n uitdrukking in ’r oogen alsof ’r nou niks meer gebeuren kon, bij zoo’n belabberde berusting, was-ie al z’n argumenten, z’n vooruit gekneede redeneering kwijt, radikaal kwijt.

Als ’n schooljongen, verhit en opgewonden, schuw voor den meester, ging-ie weer zitten, nerveus voet-trappelend.

Suffig stond ze op.

„En wanneer wil u dat ’k... .”, zei ze gedwee.

„Ik wil — ik wil — ik wil niks!”, schreeuwde hij bot-driftig, zonderiing-geirriteerd door haar onderworpenheid. Gemeener had ze ’t niet kunnen opnemen. Na twaalf jaar dienst, zonder ’n ruzie van beteekenis, na twaalf jaar op je ouwen dag ⁹t vooruitzicht te hebben... En sullig te vragen: wanneer wil u dat ’k — dat was hatelijker, lammenadiger dan verwijten —

„Ga nog ’ns zitten,” zei hij zacht-onrustig: „al zeg je niks -— ’k snap drommels wat je wil zeggen, ’k Wéét dat ⁹k meer dan ééns — je ziet ’k draai ⁹r niet om — in malle buien beloofd heb niét te trouwen. Maar da’s gekheid. Da’s gewoon idioot. Zoo iets kun je niet beloven. ’k Had net zoo goed kunnen vertel-