Schetsen, deel 8

Banale historie.    239

Hij in de causeuse voor ’t raam draaide zich onpret-tig-van-houding af. Om z’n wijsvinger morrelden de gouden schakels    van    den    horlogeketting, zacht van

tikkelgeluid. Hij    was    nou    wel    met de deur in huis

gevallen, plomp    van    zekerheid,    maar nou wist ze ’t,

kon-ie de rest meer op z’n gemak zeggen. Kijkend naar de boompjes van den kleinen tuin, wachtte-die, verlegen door ’r zwijgen. Beroerde historie. As ’r maar geen lange huilscène van kwam. Nee, ze bleef zitten, ’r oogen naar ’t tapijt, ’r zilvergrijs hoofd wat gebogen, ’r handen leefloos.

Toen, nerveus    trapplend    met    z’n voet, schoot-ie in

'n gezocht driftje.

____ Ik    zei dat ’k me geëngageerd heb — Is dat

geen felicitatie waard?”

’r Hoofd bleef in dezelfde verslagenheid —’r oogen keken niet op.

Hij, z’n driftje vasthoudend, stoof van den stoel. Z’n kortje beentjes stapten energiek — z’n handen bolden nijdig onder de jaspanden op z’n rug.

,,’t Is lam voor je. Dat wéét ’k wel. ’t Is héél lam voor je. Dat voel ’k drommels goed. Maar je zal begrijpen — je zal opperbest begrijpen — daarvoor ben je te verstandig — dat ’t — dat ’t mijn schuld niet is — dat — dat....”

Hij raakte an ’t hakkelen. Bij zoo’n ouwe vrouw, zoo’n vrouw met spierwit haar — zoo’n vrouw die ’n massa in ’r leven had ondervonden — nou voorgóéd onder dak meende te zijn, omdat hij, stom uilskuiken eens, tweemaal, doet ’r niet toe hóéveel maal, maar