Schetsen, deel 8

238    Banale historie.

*t raam, de bleek-vette handen gekruist over ’t bier-buikje, zat-ie in ’n illustratie te zoeken.

„Ga zitten, juffrouw.”

„Zitten,” zei ze verwonderd: „mot u niet ontbijten ?” „Ja, ja,” zei hij bladerend, mal-aandachtig plaatjes bekijkend.

D’r broeide wat

Ze voelde ’t an z’n rarig doen, an ’t snél omflappen der bladzijden, an ’t geaarzel    van z’n oogen.

„Juffrouw — ik moet u is    spreken ”

„Zoo meneer,” zei ze onrustig. In’r oud hoofdje met ’t zilvergrijs, holden driftige overdenkinkjes — of-die anmerkingen kon hebben over andere dingen — of ’r bij ’t stoffen van ’t bureau boeken verzet waren, toch verzet — of ’t* ’n veter stuk was geweest van z’n bottine — of-ie misschien gemerkt had dat ze bij tijjen ’n tukkie dee, onverwacht als ze ’r hoofd haast niet voelde van moeheid, van moeheid terwijl ze niks dee ....

„Juffrouw,” zei hij plots    de illustratie dicht klap

pend tusschen z’n knieën: „ik heb gróót nieuws ”

„Zoo meneer,” praatte ze tam-knikkend mee. De schrik sloeg ’r in ’t hoofd. Wat-ie zeggen ging zag ze an ’m.

„Ik heb me gisteravond geëngageerd. ”

Nou was ’t ’r.

Even ontspanden ’r magere handen in den schoot, zat ze slap, ontfut.

Toen zei ze suffig:

„Zoo meneer....”

En zweeg.