Schetsen, deel 8

Banale historie.    237

De Roman is ’t pons-grokje van slapbloedige ka-mermenschen.

En helaas gevoel ’k me speciaal vandaag zoo frisch als de waterleiding — bevreesd voor ’t alweer niet buitensporige van m’n vertelsel dat géén vertelsel is, dat van de papavers, pioenen, dahlia’s der romantiek in de ontreddering van een ding-van-den-dag belandt.

Toen ze ongeveer twaalf jaar huishoudster bij 'm geweest was, kwam tegen ’t koffiedrinken, 't dagmeisje in de tuinkamer.

„Juffrouw of u effe bij meneer wil komme.. ."

„Ik?^w —, zei ze, ’r boterham neerleggend, haastig gebitloos-kauwend.

Wat dat zijn kon? Anders wou-die niet gestoord worden, las-die de krant terwijl-die at, mochten ze zelfs niet kloppen.

Blaas-hijgend de trap oploopend, de handen om de zuchtende beenen — de trappe ware ’r dóód — zag ze de tafel voor zich, de tafel die ze zélf gedekt had, de tafel met versche kaas in de stolp, ’n half ons ham en ’t ouwe potje jam. Nee, vergeten had ze niks. Misschien was de boter sterk of had ’t meissie ’n fluit zonder korst genomen. D’r lei wat in ’t vet. Gister nog had-ie meissie ’n uitbrander gegeven, omdat ze met ’n quitantie kwam onder koffiedrinken. Nou haar laten roepen. Sjonges. Sjonges.

Schuchter klopte ze an.

Goddank, z’n gezicht stond niet naar onweer. Voor