Schetsen, deel 8

234    Tik-tak.

’s Nachts in m’n kooi begon de zeeziekte weer. ’r Stak een kwaadaardige storm op, ’n storm, die ’t schip dee kraken om bang van te worden. Maar bang was ’k niet. Ik lei te tobben, te murmureeren over de klok op ’t zinkende schip — hoe ’t zou klinken — tik-tak ■— tik-tak — tot ’t water den slinger te pakken kreeg. De gehééle thuisreis hoorde ik ’t tikken nog. Bij moeder in de huiskamer was ’k de eerste dagen bang voor de klok op den schoorsteen. En nu, nog heel dikwijls, als ’k ’n klok rustig hoor tikken, denk ’k aan de verlaten kajuit, aan ’t tik-tak, tik-tak......

M’n vriend zweeg — wij keken onwillekeurig naar ’t wekkertje dat in de kamer tikkerde.