Schetsen, deel 8

kleeren — 'n nog gevulde tabakspot, ’n portret — te veel om te noemen — hier op dat eenzame, zinkend schip tikte de klok zóó wonderlijk levend, dat de sterke schipper én de gebruinde vierkante matroos èn ik zeezieke kwajongen tegelijk stil waren, tegelijk naar de secondewijzers keken, tegelijk in schuwe luistering stonden tik-tak — tik-tak — t i k -1 a k.

Wat er van de bemanning geworden was, van den kapitein en z’n vrouw — wie wist 't?

De klok tikte en ’t eenvoudig geluid, ’t regelmatig, luchtig tik-tak, dat we allen duizendmaal gehoord hadden, lei zulk eene vreemde gêne op, dat de schipper, een durfal en ’n ruwe bonk, verlegen pruimde, mal-lig met de handen in de broekzakken slenterde en de matroos, komiek van voorzichtige gebaren, nóg eens in de kooien rondkeek.

Toen zag ’k den schipper, die ’r nou wel genoeg van had, z’n vingers onder in den wekker steken.

En gelukkig — ’t vroolijke, luchtige, klagende, verwijtende tikken hield op.

Ze zochten — vonden niets. De scheepspapieren waren meegenomen.

Zoo na ’n poosje, klommen we weer bovendeks.

Nog was ’k niet op de trap, of ’k schrikte. Door ’t geschommel van ’t schip was de slinger weer in beweging geraakt. De schipper die vooran liep, luisterde — de matroos luisterde — ik luisterde — tik-tak, tik-tak, tik-tak.

„Wat ’n verdraaide malle klok”, zei de schipper — raar-lachend.