Schetsen, deel 8

„Ach kom,* gromde de schipper, sterker dampend.

En ’n oogenblik later kommandeerde-die ’n boot uit te zetten.

Hij wou zich overtuigen.

Nou, ik als jongen, die ’n streepje voor had omdat ^?k ’t zoontje van den boekhouder was en nou volle veertien dagen ziek had gelegen, mocht mee op avontuur. *n Verlaten schip van dichtbij zien — ’n heusche schipbreuk. Al je verdriet vergat je in eens.

De schipper, twee matrozen en ik. De riemen hapten in ’t water. Onze logger werd kleiner, ’t fregat grooter.

„Wil je gelooven,” zei de schipper: „dat as ’k me lading had, ’k ’m op sleeptouw zou durven nemen ? Die zou ’t nog best *n week uithouen!”____

Z’n oogen glansden, ’r Viel ’n heele bonk geld te verdienen, als ’t weer goed bleef. En ook de matrozen keken met verlekkerde oogen____

Zoo kwamen we langszij. We klommen allemaal aan boord. Alleen één van de matrozen bleef in de jol.

’t Was me ’n ruïne op dek!

De storm had de halve verschansing weggeslagen — de bovenlast was weggespoeld, ’t voorruim stond half vol water. Maar ’t achterdek stak zoo droog als ’n kurk naar boven en toen we ’t luik hadden weggetrokken, was *t loopertje naar de kajuit zoo gaaf alsof ’t pas was gelegd.

Ik kreeg kouwe rillingen, m’n haren prikten als spelden.

„St! St!” riep ’k, toen de schipper na benee wou klimmen.