Schetsen, deel 8

Toen op ’n dag, dat ’t weer zachter was, droeg de goeie, stevige schipper me naar boven.

Hé, de lucht knapte op. Maar ’k was te zwak om te blijven staan en ’t schip hobbelde zóo dat ’k wéér draaierig werd. Ze bonden me toen in ’n mand an de mast en dien heelen dag, lei’k zalig, niet meer ademend den stank van ⁹t logies, kijkend en suffend en droomend — de blauwe lucht, de lucht die hier zoo héél anders was dan thuis.

Den volgenden dag was ’t ook zoo zacht, zoo plei-zierig zacht, dat ’k opknapte en te wandelen dorst tusschen de vaten die uit ’t ruim gesjord waren.

De visschers hadden juist gegeten — de vlaggetjes van de joons dreven op ’t water dat zoo glad was als de haven.

De schipper kwam met ’n pijpje op dek, keek rond, strekte de hand boven z’n oogen, keek, keek nog eens, zei verwonderd: „D’r drijft ’n wrak op ons toe” ...

„Ja — da’s ’n wrak,” zei de stuurman.

„’k Zou haast zeggen dat-ie op z’n lading drijft,” zei de kaptein rustig dampend.

„Ja,” zei de stuurman.

We keken allemaal, de heele bemanning, de andere jongens en ik.

Het was een zwart gevaarte, schuinweg gezonken. De masten bogen naar ’t water, ’n klein fregat met ’n vlag die je niet herkende.

„Niemand meer an boord,” zei de stuurman.

„Dat ken je nooit weten,” zei de schipper.

„Dan zou je ze met ’t bloote oog wel zien,” zei de stuurman.