Schetsen, deel 8

de prikkebakken om de prikken levend te houen — anders zuigen ze zich an ’t hout van de bakken vast, maar den tweeden dag was ’t mis.

Zeeziek als ’k werd! Niet om te beschrijven.

Ze brachten me in me kooi en zeien: nou Leen, gauw beter worden, hoor! En dat wou ’k ook wel — want de visschers lachen je uit — ze zijn ’t lang vergeten dat ze ’t zelf meegemaakt hebben.

Nee — ’t duurde dagen en weken. Dagen en weken lei ’k in de kooi, doodziek, te lam om te eten. Aan den stank in ’1 volkslogies kon ’k niet wennen. Soms stond ’k ’n uurtje op — zakte weer in, huilde stilletjes met me gezicht naar den wand. Als ze dachten dat ’k sliep huilde ’k, jammerde ’k om moeder, om vader, om de huiskamer, waar ze nou koffie dronken uit de witte koppies, of middagmaalden onder de ouwe lamp, de lamp met de witte peer en de groote papieren rozet.

En as ’k dan al die dingen zoo precies voor me zag — vader hoorde bidden — moeder hoorde praten over Leen en Piet — Piet me broertje — en me zussie zag breien an sokken voor vader, dan lei ’k de krop in me keel weg te slikken, bang voor de visschers die me toch al zoo’n akelig landwurm vonden, ’n wurm dat niet an de zee kon wennen...

Ja, als ’k jullie alles vertellen kon wat ’k in die weken heb liggen denken, al maar kijkend naar de naden in de planken of naar ’t logies met z’n smerige tafel en bengelende olielaarzen.... En de reis die nog wel vier, vijf weken kon duren, de reis die eindeloos scheen, wanhopig eindeloos.