Schetsen, deel 8

z’n knuppel — al die stemmen, jongensstemmen, meisjesstemmen — ’t knallen van ’n voetzoeker — ’t blinkend gehuppel van je ijzeren hoepel — ’t ruit-insmijten bij diè — ’t bezeten vluchten — ’t dreunen in eèn draf door van de jongensvoeten over de harde keien — ’t getoeter van de brandweer — ’t gekras van den kever die in je zak zat in ’t lucifersdoosje — ’t angstig gepiep in ’t nest als je ’r al bijna was — en je besluiteloosheid of je toe zou grijpen — de smak van ’n kameraad die op de Burgerschool van de trappen viel en liggen bleef....

„Ik herinner me een geluid,” zei Leen opeens, ’n geluid dat niemand van jullie óóit gehoord heeft...”

„Vertel!” riepen we.

En hij begon.

Werkelijk werden we gefascineerd door het zeer eenvoudig verhaal.

„Mijn vader, vertelde hij, was boekhouder van een reederij in Vlaardingen.

Van onze jeugd af zagen we de visschers naar zee gaan — de eene schuit na de andere.

Wij wouen ook — m’n broertje en ik.

Vader verdiende niet veel — we moesten op eigen beenen leeren staan.

M’n broertje zeilde uit — verdronk. Z’n schuit werd overvaren en zooals ’t haast altijd gebeurt — de stoomboot voer dóór. Ze zijn zoo bang om schade te betalen...,

Dat hoorde ik later.

Ik ’n zwak, mager ventje, was al heel blij dat ’k den eersten dag niet zeeziek was. Uren lang roerde ’k in