Schetsen, deel 8

’t stappen van den postbode ’s avonds over het schelp-zand — ’t doffe knersen van den vrachtwagen èlken avond om négen uur — en de stilte in ’t dorp die je angstig maakte, die over de vlakte rondom lei, die over de duinen schaduwde, de stilte die je dee zoeken achter de sofa en achter de stoelen en i n de scha-duwplassen der kamer. Zoo gewoon als je was aan de stad, aan ’t stratenlawaai, aan ’t licht, aan de opwekkende beweging.

Toen spraken wij gezamenlijk over klanken, die ons uit onze jeugd waren bij gebleven — over geluiden die plots werden opgewekt, hèrklonken in ’t zonderlingst oogenblik, in momenten dat je aan gansch andere zaken dacht, geluiden die je meèr gehoord had zonder te weten waar, geluiden die je verschrikten en deden glimlachen, geluiden die met rap en kleurig gebaar heele vergeten situaties teekenden — het gekletter van knikkers in je broekzak — het sissen van poffertjes in de heete braadpan — het gebombom van den spulleman op de kermis — het geplas van de riemen als je roeide — het gehagel van suikergoed op Sinterklaasavond op de ruiten van den lichtkoker — het zoemen der muggen in ’t donker als je bang was en diep onder de dekens kroop....

O, de bijgebleven, sterk in je geheugen geklepperde geluidjes, de geluidjes der kinderkamer, de speelplaats, de wandelingen, ’t ravotten — de stem van je boezemvriend die ’n kikker gevangen had — de stem van ’n ander die riep en lachte in ’t groen, ’t dikke groen, tot je angstig uit mekaar spette voor den parkwachter met