Schetsen, deel 8

We hadden ’t over geluiden gehad. Over geluiden die méér zeggen dan zichtbre dingen.

Eerst sprak — dien ’k Frans zal noemen — over buren die hij vroeger nooit hóórde, buren wier jeugd-zwijgenis van prettig-getrouwde menschen met ’n enkel lustig lachen soms, ’m de sensatie eener volkomen harmonie opdrong — buren die later begonnen te léven, leven van raspachtige ruziestemmen, leven van gestommel en gevloek, leven dat dikwijls in den stillen nacht als een wreede, malle, droefgeestige man-en-vrouw-benauwenis doórsnerpte....

Dan verhaalde Maurits van ’n hondje in ’n tuin ’r naast, ’n kleine kwaadaardige keffer die ’n heelen nacht vinnig geblaft had, toen-ie alleen opzat met ’t verdriet van z’n pas-gestorven moeder — hoe-ie woest was opgesprongen en ’t dier gesmeten met wat-ie onder handen kreeg — hoe die eerst uithuilen kon, toen ’t beest ’s morgens werd binnengelaten....

Toen zei Marie dat ze nog altijd hóórde ’t egaal geluid van ’t dorp waar ze vroeger gewoond had —