Schetsen, deel 8

Feest.    223

Netjes-rustig nam-ie z’n hoed af, bedaard voorzichtig voor ’t pruikje, en ’t bordesje opstappend liep-ie de lange gang door, de deuren met Verboden toegang en Kassa voorbij.

De boekhouding-deur piepte, de boekhouding-deur-veer zuchtte.

„Morgen, heeren”, zei hij, ’t endje sigaar op’tasch-bakje leggend.

De anderen waren ’r al. Hij scheen laat van morgen.

„Jongen — De Haan — mot jij naar ^?n bruiloft!,” zei Bredé, glimlachend opkijkend.

„Nee,” zei hij. Z’n stem stokte, z’n hand beefde bij ’t aschbakje. Allemaal keken ze, keken ze zooals menschen kijken die effen d’r werk in den steek laten.

Bij de kast trok-ie z’n gekleede jas uit, lichtte ’t kantoorjasje van den haak. Toen hing-ie z’n schoone manchetten op, opende den lessenaar, klom op de kruk en terwijl-ie z’n gerij kreeg en de jongste bediende de boeken toeschoof, kromde z’n rug in oude, geduldige kromming.

„Alle drommels!” riep Van Velzen, van den overkant: „wie heeft jou zoo in ’t goud gezet?”

„In ’t goud?”

„Sakkerloot wat ’n mooie ketting ... .”

„Heb ’k al lang,” loog hij kregel.

„Nou, ’k heb ’m nog nóóit bij je gezien,” praatte Vorsterman.

Ze werkten, redeneerden ’r wat tusschen door.

Over den klimop-muur van ’t achterplaatsje snee de