Schetsen, deel 8

222    Feest.

D’r was heel wat bij gebouwd in dien tijd — o jee, ’t was nog zoo lang niet gelejen dat de Weesperzijde ’n buitenwijk was, dat daar de stapels buizen van de gasfabriek leien ...

Maar bij gebouwd of niét bij gebouwd — hij was z’n wegje gewandeld, élken dag mét ’t boterhammenzakje — vroeger met dikke boterhammen, toen-ie al om tién uur ’s morgens geeuwhonger had en stiekum hapte als-ie de brieven in de loketkast opborg. En komiek, om bij te lachen, as je ’r over nadacht, as je om al die kleinigheidjes dacht: vijftig jaar had-ie ’n kop warme koffie van de firma gekregen. Jee, jee, as-die liep uit te rekenen — zes koppen in de week — was drie honderd twaalf in ’t jaar — dat was in de vijftig jaar vijftien duizend zes honderd koppen koffie — knap dat-ie ’t nog zonder haperen buiten z’n hoofd kon vermenigvuldigen. Zoo kon je over alles nadenken, ’t Was ’n wonder dat God ’maldientijdgezondheid had gelaten. Nee, niet één dag was-ie thuisgebleven, behalve voor de begrafenis van z’n vrouw — en waar is waar: tóén was de ouwe patroon zóó hartelijk geweest, dat ’m de tranen in z’n oogen sprongen toen-ie condoleerde.

’t Hoekje om. Nou was-ie d’r. Daar had je ’t koperen plaatje, ’t koperen plaatje dat óók wat vertellen kon Den Oude & Comp,, Export en Commissie. En daar had je ’t achterhoofd van den jóngen meneer, ’t hoofd met ’t wit van ’t boord. Nou draaide-die zich om, knikte.