Schetsen, deel 8

jaar bij U in betrekking is, doch daar ik ongenoemd wensch te blijven teeken ik niet.” Den heelen nacht had ze wakker gelegen, angstig door ’r durf — en ’s morgens toen ze melk ging halen en ’m op de bus wou doen, was ze teruggeschrikt van de brutaliteit — want dan wier vader natuurlijk bij de Firma binnen geroepen, zouen ze ’m de briefkaart laten zien en vragen of ’t waar was en al kreeg-ie dan nog zoo’n boel — haar handschrift op de briefkaart zou die herkennen en ’t ’r piet zijn ideeën nooit vergeven.

’t Most z’n beloop hebben.

Honderd tegen één dat ze ’m verrasten, dat’r’n hoop in stilte gedaan werd____

„In de puntjes, hoor,” zei ze toen-ie kwam ontbijten.

Je zou waaarachtig niet denken dat-ie zeven en zestig was, zóó keurig zag-ie d’r uit in z’n zondagsche gekleede jas.

„Zou je je jas niet ópen houen,” zei ze nog eens: „dan zien ze de ketting.”

„Nee,” lachte hij, verlegen voor den spiegel. Je herkende je zelf haast niet in de week.

Ze ontbeten. Ze aten net als zij ’t bedisseld had, ’t feest-ontbijt van eieren, rookvleesch, kaas, krentebollen.

En kwart voor negen stapte-die de deur uit met de belegde, de éxtra-belegde boterhammetjes in ’n ouwen Standaard — anders las-ie niet.

Vijftig jaar was-die zoo ’t weggetje gegaan, langs de Weesperzij, over de Hoogesluis door de Utrecht-schestraat.....