Schetsen, deel 8

220    Feest.

Voor ’n week had Jans ’r ’s avonds bijna ruzie om gekregen.

„Zeg je hun niks vader?”

„Nee,” zei hij, z’n oud pruike-hoofdje ernstig schuddend: „ik zeg niks.”

„Nou, as ik ’t zeggen mag — dan doe je idioot! Is ’t zoo’n moeite om Brede of Vorsterman of ’n ander iets te laten merken?”

Hij schudde ’t hoofd. As anderen ’t zoo deeën, mosten ze ’t zelf weten. Hij dee ’t niét. Hij was van ’nander soort dan de tegenwoordige klerken, die om ’t half jaar, bij ’n anderen patroon waren, ’t Had geen houding ’t uit te lokken. Dat was niet fatsoenlijk.

De rookbuilen ploften z’n genepen mondje uit, dat smakte en beet. Z’n wenkbrauwen gromden — rimpels spanden van z’n ooghoeken naar ’t pruikje met z’n bizarre randing van wollig grijs en pluizig zilverwit. Z’n heel ouderwetsch, scherp oude-heer-gezichtje snauwde de mooglijkheid af van ’t zélf in herinnering brengen, van ’t zélf praten over den dag, den naadrenden gapenden dag, den dag die als vreemde verheuging in de woestenij van dorre, machinale plichtdagen was genaderd, nu een zwarte lustlooze dreiging leek —

als de Firma niks dee____

Toen had Jans, die in geen jaren ’n pen in ’r handen had gehouen, de listige gedachte, ’n briefkaart te schrijven, ’n anonieme briefkaart. Drie had ze ’r verschreven, drie met andere aanloopjes. De laatste zwaar van inkthalen had betoogd: „Mijnheer ik deel u mede dat i Augustus de heer Alexander De Haan vijftig