Schetsen, deel 8

mopperend dat ’t toch wel ’n felicitatie waard was geweest. Maar hoe gaat ’t, Jans, had-ie geredeneerd: as jongen van zeventien ben ’k ’r gekommen en och in de zaken-drukte kan je van ’n patroon niet verlangen dat-ie ’n datum in z’n hóófd heeft. Dat zit nog, vader, had zij gezegd: in jouw plaats had ’k gezeid: meneer van de week ben ’k vijf en twintig jaar an de zaak verbonden. Nee, had-ie rustig dampend geantwoord: dat kan je zélf niet zeggen, dat mag-ie zelf niet doen — da’s gewoon vragen om ’n cadeau.

Nou waren ’r weer vijf en twintig jaar verloopen.

Vijftig jaar. ’t Was zoo makkelijk te zeggen. Vijftig jaar lang zonder één dag ziekte of vacantie — ’s morgens negen uur present en zes uur ’s middags gedaan as ’r geen avondwerk was. Vijftig jaar lang de boeken bijhouen — in ’t begin bijna alleen, nou met z’n twintigen, zóo as de zaak was vooruitgegaan. Vijftig jaar op ’t zelfde salaris met dezelfde nieuwjaarsfooi. Vijftig jaar arbeid als ’n automaat, de maandbalansen, de controles, de óüwe rekeningen, de óüwe hoofden. Vijftig jaar over den lessenaar gebogen, met uitzicht op ’t klimop van ’t binnenplaatsje. En niks in die jaren veranderd dan dat de oude patroon dood was gegaan en de zoon z’n vader opgevolgd. Vijftig jaar — toen-ie op ’t kantoor kwam was-ie ’n blonde krulkop, ongetrouwd — nou was de vrouw gestorven, woonde-die met z’n dochter samen, droeg-ie ’n pruikje.

Jans, ’r kopje thee slurpend, zat sentimenteelig te zuchten. Anderhalve maand hadden ze ’s avonds af en toe over den dag gepraat. Als ’r in de krant van ’n