Schetsen, deel 8

op kantoor an gedacht had, zat-ie voor zot, zouen ze ’m allemaal malle vragen doen.

„Hü!” —, lachte ze valsch-luchtig: ,,’k wed met je dat ze ’t kantoor hebben groen gemaakt. Maak je maar niet ongerust. En as ze je binnen roepen — en as ze wat aardigs bedacht hebben, dan kan je’r niet bijstaan met inktvlekken en kale mouwen. Kom ’r nou maar uit ”

Voor ging ze ’t tafeltje dekken. En haast grimmig, met denkgroeven om ’r mond en bitse bewegingen, zette ze de extraatjes neer, de feest-extraatjes. Want as niemand, god-beware, ’r wat an dee, dan zou zij ’r ’n feest van maken. Netjes gladde ze de óngewone plakjes rookvleesch, ijverig bewreef ze de kaasstolp met ’t halve pondje Leidsche — voorzichtig liet ze de twee eitjes in ’t theewater zakken. Elk ’n ei. Elk boterhammetjes met rookvleesch. Elk ’n schijfie Leidsche na. Toen stopte ze z’n nieuwe goudsche pijp, de pijp die brui-loftachtig-lollig dee van groen en blommen en toen ging ze voor ’t raam d’r voorproefje thee slurpen, luistrend naar z’n geloop en geplas. Nou wiesch-die z’n hoofd. Nou spoelde-die z’n tanden. Lieve God — ze kreeg ’r tranen van in d’r oogen. Zoo’n frissche ouwe man, ’n man van zeven en zestig die nog zoo opgewekt was, zoo proper en precies. En ’t belabberd idee dat ze misschien met d’r tweetjes alléén zouen feesten, dat de firma ’t vergat.... Toen-die ’r vijf en twintig jaar was, had niemand ’t opgelet, had geen kip ’r over gesproken, was-ie stil thuis gekomen, verwonderd-