Schetsen, deel 8

Op z’n bed had ze’m’tcadeau gebracht, den gouden ketting in ’n keurig foudraal. En toen-ie, slaperig nog van ’n heelen nacht nerveus gedoezel, met onthutste verwondering de schakels door z’n ouwe vingers liet glijden, kijkend alsof-ie ’t niet gelóófde, zei ze plezierig: „ja, ’t is góüd — dacht je soms dat ’t?...” Nou daar zou ze ’m effen van overtuigen. Met ’r dikken wijsvinger wees ze de merken, bracht z’n bril. Ja, nou zag-ie ’t ook.

„Meid, ben je niet wijs,” mopperde-die glimlacherig z’n hoofd-schuddend: „is me dat ’n geld uitgeven — wat ’n pracht van ’n ketting....’’

„En andoen vandaag,” zei ze, z’n gekleede jas met ’n schoon front klaarleggend.

„De ketting, ja,” knikte-die: „maar me jas, nee hoor! Wat motten ze denken? Nee. Nee ....”

Oud in de alkoof, èrg oud met z’n bed-verward zilvergrijs dat enkel aan slapen en nek nadonsde — als-ie uitging droeg-ie ’n pruikje — zat-ie de gekleede jas te bestaren. Hoe ze daar ankwam? As niemand’r